Vergankelijkheid, het omarmen van verval

Er bestaan talloze posities en visies om met bestaande architectuur om te gaan, zoals behoud, herstel, renovatie of herbestemming… Verval blijft echter opvallend afwezig binnen het hedendaagse architectuurdiscours. In een tijd waarin transformatie, hergebruik en verdichting steeds meer de praktijk bepalen, groeit de nood aan een doordachte en bewuste omgang met wat er al is, inclusief alles wat langzaam veroudert en verdwijnt.

In plaats van verval te beschouwen als een negatief eindpunt, wordt het hier benaderd als een betekenisvolle en waardevolle fase binnen de levenscyclus van architectuur. Verval is geen mislukking, maar een vorm van natuurlijke transformatie, een proces waarin gebouwen geleidelijk terugkeren naar hun omgeving.

Vanuit een persoonlijke fascinatie voor het onvolmaakte en vergankelijke ontvouwt zich een zoektocht naar manieren om verval zichtbaar en betekenisvol te maken. Via een verzameling observaties, reflecties en experimenten ontstaat een gevoeligheid voor hoe tijd en verval zich manifesteren binnen de gebouwde omgeving.

Niet om antwoorden te bieden, maar om nieuwe vragen op te roepen. Door verval tastbaar te maken en imperfectie te omarmen, wordt een alternatieve blik op architectuur geformuleerd, een houding die het tijdelijke niet bestrijdt, maar toelaat en waardeert als integraal onderdeel van architectuur.

Manon Huyzentruyt, Incipient Raum 2025
For the full Catalogue Raisonnée see here or on LIMO