STUDIO FUN PALACE onderzoekt hoe architectuur kan bijdragen aan de transformatie van een bestaande stedelijke structuur en nieuwe mogelijkheden kan cre\u00ebren voor de stad van morgen. De locatie wordt onderzocht in zijn brede context, sfeer, sociale-en maatschappelijke realiteit. De stad, als plek bij uitstek van uitwisseling tussen mensen en activiteiten, speelt hierbij een cruciale rol. Om verschillende betekenislagen van de stad te kunnen begrijpen wordt er in- en uitgezoomd tussen verschillende schaalniveaus, noodzakelijk om convergenties tussen kleine en grote schaal te ontdekken en onderkennen. Het stedelijk onderzoek ontplooit zich hierbij van XS tot XL. Brussel is daarbij het werkveld, de site ons laboratorium.<\/p>\n
Het ontwerpvraagstuk ontspint zich vanuit drie convergerende thema\u2019s:<\/p>\n
HYBRIDE PROGRAMMA<\/p>\n
Hybride architectuur vertrekt vanuit de verweving van verschillende functies, gebruikers en activiteiten. In een steeds complexere en diversere stad worden wonen, werken, ontspannen, sport, cultuur en productie niet langer als afzonderlijke werelden beschouwd. Door deze programma\u2019s samen te brengen ontstaan nieuwe vormen van architectuur waarin functies elkaar kunnen overlappen, versterken en transformeren.<\/p>\n
Binnen deze ontwerpoefening wordt het hybride gebouw opgevat als een microstad: een open, inclusieve en interactieve stedelijke structuur waarin de woonstad, de productieve stad en de recreatieve stad samenkomen.<\/p>\n
Vanuit deze drie invalshoeken ontwikkelen de studenten een sociaal-maatschappelijk relevant programma dat voortkomt uit de analyse van de bestaande stedelijke context. Hybride architectuur wordt zo een instrument voor een dynamische en sociaal duurzame leefomgeving, waarin diversiteit niet alleen wordt toegelaten, maar actief wordt georganiseerd en ruimtelijk zichtbaar wordt gemaakt.<\/p>\n
FUN PALACE ALS CASE STUDY<\/p>\n
Het idee voor Fun Palace ontstond in 1961 bij theaterregisseur Joan Littlewood en architect Cedric Price, die een uniek, flexibel gebouw voor ogen hadden waar gemeenschappen samen konden komen om kunst, wetenschap en cultuur te vieren en is het ultieme archetype van een sociale ruimte. Het was bedacht als een \u2018laboratorium van plezier\u2019 en \u2018een universiteit van de straat\u2019 dat sociale interactie, creativiteit en democratische cultuur stimuleert.<\/p>\n
Fun Palace is bijzonder relevant als referentie voor hybride architectuur omdat het gebouw niet vertrekt vanuit een vast programma of een definitieve vorm. Price ontwierp een flexibel raamwerk waarin verschillende activiteiten \u2014 cultuur, leren, spelen, ontmoe\u00adting en ontspanning \u2014 voortdurend konden veranderen en zich aan de gebruikers konden aanpassen. Daarmee sluit Fun Palace rechtstreeks aan bij het idee van de microstad: verschillende programma\u2019s en gebruikers worden niet strikt gescheiden, maar komen samen in een open en veranderlijke structuur. De architectuur wordt eerder een infrastructuur voor activiteiten dan een vaststaand object. Ook de nadruk op participatie, veranderlijkheid en het onverwacht combineren van functies maakt het project een belangrijke voorloper van hedendaagse hybride architectuur.<\/p>\n
TRANSFORMATIE EN RECONVERSIE<\/p>\n
Vanuit het principe van transformatie en reconversie onderzoeken de studenten hoe een bestaand gebouw kan worden aangepast, hergebruikt en klaargemaakt voor een nieuwe toekomst. De bestaande toestand wordt gelezen als een verzameling van structuren, ruimtes, materialen, sporen en kwaliteiten. De ontwerpopgave bestaat erin een kritische dialoog tussen bestaand en nieuw te ontwikkelen, waarbij de bestaande structuur niet alleen als context, maar als actieve ontwerppartner wordt ingezet.<\/p>\n
De ontwerpoefening focust op het leegstaande kantoorgebouw De Ligne, centraal gelegen in het centrum van Brussel en bevindt zich op een scharnierpunt tussen boven- en benedenstad ,aan de zuid-westelijke hoek aan het historische stadscentrum met zicht op de Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal.<\/p>\n
Het De Ligne gebouw werd door Marcel Lambrichs vanaf 1973 in 2 fasen ontworpen als bank- en kantoorgebouw voor het Gemeentekrediet van Bel\u00adgi\u00eb en in 1980 opgeleverd en in gebruik genomen. Het gebouw is geconcipieerd als driehoekig bouwblok en volgt de lijnen van het perceel. De hoe\u00adken van de driehoek zijn afgeknot waardoor het publieke domein wat meer licht en lucht krijgt. Op deze hoeken zijn tevens de verschillende inkom\u00adzones van het gebouw ondergebracht, door de hoogteverschillen in het openbaar domein gebeurt dit op drie verschillende niveaus. Vanuit de driehoekige vorm van het perceel werden driehoekige en zeshoekige basismodules gedistilleerd, waardoor het gebouw een bijzondere vormgeving en architectuur heeft. Deze geometrische vormen komen door middel van een minutieuze herhaling op kleine en grote schaal overal terug in het gebouw, zowel exterieur als interieur.<\/p>\n
Het gebouw staat sinds 2000 leeg waardoor het exterieur grotendeels in verval geraakt is en ook het interieur voor het merendeel verloren ging. De structuur van het gebouw daarentegen is nog in goede staat en wacht op een tweede leven.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
STUDIO FUN PALACE onderzoekt hoe architectuur kan bijdragen aan de transformatie van een bestaande stedelijke structuur en nieuwe mogelijkheden kan cre\u00ebren voor de stad van morgen. De locatie wordt onderzocht in zijn brede context, sfeer, sociale-en maatschappelijke realiteit. De stad, als plek bij uitstek van uitwisseling tussen mensen en activiteiten, speelt hierbij een cruciale rol. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7739,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[192,55,1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7737"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7737"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7737\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7741,"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7737\/revisions\/7741"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7739"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7737"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7737"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.blog-archkuleuven.be\/architecture\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7737"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}